ΘΥΜΗΣΟΥ.

Ξέχασες Ποιός Εἶσαι...

Θυμήσου ὅτι δέν Εἶσαι ἁπλά ἄλλος ἕνας ἄνθρωπος.

Εἶσαι κινούμενη Ἐνέργεια καί Ψυχή.

Δημιουργεῖς τήν ζωή σου ὅταν ἀγκαλιάζεις τόν Ἑαυτό σου μέσα σου. Χωρίς αὐτήν τήν αὐτογνωσία, καθηλώνεσαι καί βολεύεσαι μέ τό λιγότερο αὐτοῦ πού Εἶσαι καί θέλεις.

Γιατί;

Διότι ἄν δέν ξέρεις στ ‘ἀλήθεια  Ποιός Εἶσαι καί δέν  ἀγκαλιάζεις τόν Ἑαυτό σου μέ ὅλους τούς τρόπους μέ τούς ὁποίους θά ἀγκάλιαζες τόν ἀγαπημένο σου -τήν ἀγαπημένη σου , δέν θά μπορέσεις νά γεμίσεις ἐκεῖνο τό κενό. Ἐκεῖνο πού ὅ,τι καί ὅσο κι ἄν τό γεμίσεις, θέλει κι ἄλλο.

Ὅλα τά “λάθη “ εἶναι λάθη τοῦ Νοῦ.

Εἶναι λάθος Πεποιθήσεις.

Γιατί εἶναι λάθος;

Γιατί τά ἔμαθες ἀπό κάποιον ἄλλον, ὅταν ἤσουν νεώτερος -νεώτερη καί τά ἔκανες δικά σου, χωρίς νά τά ἐξετάσεις σάν ἐνήλικας. Τό λάθος εἶναι πού πίστεψες ἐξ ἀρχῆς ὁποιοδήποτε ἀπό αὐτά.

Αὐτές οἱ πεποιθήσεις εἶναι βαθειά ριζωμένες στόν ὑποσυνείδητο νοῦ σου καί αὐτόματα ἐπηρρεάζουν τήν συμπεριφορά σου.

Δίνουν τό σχῆμα στόν κόσμο σου.

Σέ ὠθοῦν νά κάνεις τά “λάθος “πράγματα στίς σχέσεις σου ξανά καί ξανά, σάν μιά κούκλα πού στροβιλίζεται...

Σέ κάνουν νά αἰσθάνεσαι σάν, ἀκόμη κι ἄν βρεῖς τόν σωστό τύπο, νά μήν μπορεῖς νά  “ἐρωτευτεῖς “ γιατί αἰσθάνεσαι μόνη -μόνος καί ἀπογοητευμένη -ἀπογοητευμένος.

Πρέπει νά φύγει κι αὐτός -αὐτή. Ἔτσι δέν εἶναι;

Ἔ, λοιπόν, ὑπάρχουν καλά νέα!!!

Ὑπάρχει ἡ λύση γιά ὅλα αὐτά τά  “νοητικά “προβλήματα.

Εἶναι νά βγεῖς ἀπό τό ΚΕΦΑΛΙ σου καί νά μπεῖς στό ΚΟΡΜΙ σου!

Ὅσο περισσότερο  “χρόνο “ ἐπενδύεις νά ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ

τήν στιγμή, τόσο λιγότερες εἶναι οἱ πιθανότητες οἱ λανθασμένες σου πεποιθήσεις νά σοῦ χαλάσουν τήν διάθεση, νά καταστρέψουν τήν στιγμή, καί νά κάνουν τούς φόβους τῆς ἐγκατάλειψης νά ζωντανέψουν.

Τί σημαίνει νά ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ τήν στιγμή;

Σημαίνει νά ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ τήν Ἀπεριόριστη Ἀγάπη,

Συν -Χωρώντας μέσα σου ΟΛΟΥΣ καί ΟΛΑ  Χωρίς Ὄρους.

Καί ταυτόχρονα νά τήν ΒΙΩΝΕΙΣ!!!!

Ἀνά Πᾶσα Στιγμή…

ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.

ΟΤΑΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΑ. ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΝ ΦΩΣ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ. 

ΚΙ ΟΜΩΣ...

 ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ, ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΩ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΜΟΥ, ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΩ.
ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ.
ἙΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟ...
ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΣΙΑΣΩ, ΝΑ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΩ, ΧΩΡΙΣ ΣΚΕΨΗ, ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟΝ Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ.
ΚΙ ΕΚΕΙΝΟ, ΠΟΥ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕ ΤΗ ΘΕΡΜΗ ΤΟΥ ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ.
ΕΚΕΙΝΗ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ,
ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ. ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ. ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΧΩΡΟ ΧΡΟΝΟ.

ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΑΓΑΠΗ

Ὅταν ὁ Ἄνθρωπος βυθιστεῖ στήν Ἀληθινή Ἀγάπη, παύει κάθε ἐσωτερικός θάνατος, ἀντίσταση καί διχασμός.

Amor (Ἀγάπη), στά λατινικά, σημαίνει ἀπουσία ἐσωτερικῶν θανάτων.

Βυθίζομαι στήν Ἀληθινή Ἀγάπη, σημαίνει Ἀγαπῶ ὁλοκληρωτικά τόν Ἑαυτό καί δέν ἐπιτρέπω κανέναν ἐσωτερικό θάνατο, ὡς ἀρνητικότητα, φοβία, ἀνασφάλεια, πόνο, ἀρνητικό λόγο, ἀρνητική σκέψη, ἀρνητικό συναίσθημα νά ὑφίσταται ἐντός μου.

Τότε κάθε ἀναπνοή μου εἶναι πνοή ζωῆς καί τό φυσικό μου σῶμα μέ ἐπιβραβεύει μέ  Ἄχρονη Ζωή, χωρίς ἀσθένειΕς καί φθορά.

Τό φυσικό σῶμα εἶναι ἕνα μουσικό ὄργανο πού ὑπακούει στόν Μαέστρο, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν Συνείδηση ἤ τήν Διάνοια.

Μιά ἀπαλλαγμένη ἀπό ἐσωτερικούς θανάτους Διάνοια, μεταφράζεται σέ ἕνα φυσικό σῶμα πού δέν γερνᾶ, δέν φθείρεται, δέν ἀρωσταίνει.

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΟΣ

Ὁ Χρόνος ἁπλά μετράει τήν ἁλλαγή.

Πέρα άπό αὐτήν τήν λειτουργία δέν ὑπάρχει.

Αὐτό πού ὑπάρχει εἶναι μόνον τό  “τώρα “, ἡ παρούσα κατάσταση τῆς Ὕπαρξής μας. Ὁ Χρόνος εἶναι μία συχνότητα γεγονότων στό Ἑνωτικό Ὅλον, δηλαδή ὁ Χρόνος δέν εἶναι κάτι ἀπό μόνος του, ἀλλά εἶναι ἕνα μέτρο τῆς ἐμπειρίας τῆς ἄχρονης κατάστασης, αὐτό πού ὀνομάζουμε  “αἰωνιότητα “.

Ὁ Χρόνος δέν ἀντιτίθεται στήν Αἰωνιότητα, γιατί τό μόνο πού κάνει στήν οὐσία εἶναι νά τῆς ἐπιτρέπει νά ἐκφραστεῖ μέ ὅρους συγκεκριμένης ἐμπειρίας.

Ὁ Χῶρος, ὅπως ὁ Χρόνος, δέν εἶναι κι αὐτός κάτι ἀπό μόνος του.

Εἶναι ἁπλά τό περίγραμμα τῆς μορφῆς καί εἶναι ἐπίσης ἀπαραίτητος γιά τήν ἔκφραση τοῦ Πνεύματος. Διότι χωρίς αὐτόν δέν θά μποροῦσε νά παραχθεῖ καμμιά μορφή.

Τά ἀντικείμενα εἶναι ὁ μέσος ὅρος τῶν μορφῶν στόν χῶρο καί στόν χρόνο. Εἶναι σημαντικά γιά νά ἐκδηλωθεῖ τό Πνεῦμα γιατί τό Πνεῦμα χρειάζεται νά ἐκδηλωθεῖ σέ ΚΑΠΟΙΟ ΕΙΔΟΣ ΜΟΡΦΗΣ  γιά νά φτάσει σττήν Αὐτο-’Εκφραση μέσω τῆς Αὐτο -Πραγμάτωσης.

Πολλοί παραδέχονται σήμερα τό γεγονός ὅτι τά πράγματα δέν εἶναι μόνον ὅ,τι φαίνονται, ὅτι ἡ ὕλη καί ἡ μορφή δέν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπό μία οὐσία πού ἐμφανίζεται καί ἐξαφανίζεται. Αὐτή ἡ μορφή χρησιμοποιεῖται ἁπλά γιά νά ἐκφράσει κάτι ἄμορφο.

 Τήν Αὐτο-Συνείδητη Μορφή.

Τό Ἄμορφο παίρνει Μορφή ἀπό Ἀγάπη. Τά περιέχει ὅλα καί περιέχεται μέσα σέ ὅλα. Παίρνει μορφή γιατί θέλει νά βιώσει τήν Παρουσία τοῦ Ἑαυτοῦ του. Δημιουργεῖ τόν χῶρο καί βάζει μέσα τίς μορφές του. Ἔχει πολλά ὀνόματα, Θεός, Θεά, Θεοί,

Νιρβάνα....Ἀλλά δέν ἔχει ὄνομα. Ἔχει μόνον Πρόσωπο. Τό δικό σου πρόσωπο. Εἶσαι Θεός - Θεά Κατά Χάριν, δηλαδή Άπεριόριστη Ἀγάπη μέ Ἀφοσιωμένη Εὐγνωμοσύνη.

ΙΠΠΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΜΑΝΟΛΙΕΣ

Η ΑΡΧΗ