ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ "ΕΓΩ".

Κάποτε παρομοιάστηκε τό  “ἐγώ “ σάν κάτι πού σέ τσιμπάει ἀνεπαίσθητα καί πολλές φορές περνάει ἀπαρατήρητο, σά ἕνα τσίμπημα ἀπό ἀγκάθι.

 Ὅταν τό ἄτομο ξυπνήσει, δηλαδή ἔχει ἐπίγνωση τοῦ ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ καί ΓΙΑΤΙ,  τό "ἐγώ" βρίσκει κι ἄλλους τρόπους γιά νά πάρει τήν προσοχή τοῦ ἀτόμου ἀπό τήν Ἑνότητα πού Εῐναι.

Τό μυαλό, δηλαδή τό ἐργαλεῖο πού χρησιμοποιοῦμε γιά νά ἀντιληφθοῦμε τόν περιβάλλοντα χῶρο,καί ταυτόχρονα νά δράσουμε σύμφωνα μέ αὐτόν (π.χ προσαρμογή στίς καιρικές συνθῆκες), ἔχει ἀναπτύξει ἕναν μηχανισμό προστασίας. Μεταλάσσεται. Ἔχει ἐρωτήσεις καί θέλει ἐξηγήσεις. Κι ἄν οἱ ἐξηγήσεις πού δίνει δέν τόν ἱκανοποιοῦν, φτιάχνει τίς δικές του. Εἶναι ἁπλό.. Ἤ μαθαίνεις πέρα ἀπό τό ἐγώ καί ἀναγνωρίζοντας το τό χρησιμοποιεῖς ἐσύ μέ τόν τρόπο πού θέλεις,  ἤ περιμένεις ἀκόμα μιά ἐξήγηση στά γιατί καί τά πῶς σου.

https://www.facebook.com/groups/2451912484879544/

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΝΟΥΣ.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΝΟΥΣ.

ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΑΥΤΟ, "ΑΙΣΘΑΝΟΜΕΝΟΣ" ΑΥΤΟ, ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΟΥ.

ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ.

ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΟΛΟΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.

ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΙ Η ΥΠΑΡΞΗ.

ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΔΑ

ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΝΟ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝ-ΧΩΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΑΜΕ ΑΓΑΠΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ.

https://www.facebook.com/groups/2451912484879544/

ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.

ΟΤΑΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΑ. ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΝ ΦΩΣ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ. 

ΚΙ ΟΜΩΣ...

 ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ, ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΩ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΜΟΥ, ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΩ.
ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ.
ἙΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΠΑΙΔΙ, ΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟ...
ΑΛΛΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΣΙΑΣΩ, ΝΑ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΩ, ΧΩΡΙΣ ΣΚΕΨΗ, ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟΝ Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ.
ΚΙ ΕΚΕΙΝΟ, ΠΟΥ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕ ΤΗ ΘΕΡΜΗ ΤΟΥ ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΣΙΑΣΕΙ.
ΕΚΕΙΝΗ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΕ,
ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ. ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ. ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΧΩΡΟ ΧΡΟΝΟ.

ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΑΓΑΠΗ

Ὅταν ὁ Ἄνθρωπος βυθιστεῖ στήν Ἀληθινή Ἀγάπη, παύει κάθε ἐσωτερικός θάνατος, ἀντίσταση καί διχασμός.

Amor (Ἀγάπη), στά λατινικά, σημαίνει ἀπουσία ἐσωτερικῶν θανάτων.

Βυθίζομαι στήν Ἀληθινή Ἀγάπη, σημαίνει Ἀγαπῶ ὁλοκληρωτικά τόν Ἑαυτό καί δέν ἐπιτρέπω κανέναν ἐσωτερικό θάνατο, ὡς ἀρνητικότητα, φοβία, ἀνασφάλεια, πόνο, ἀρνητικό λόγο, ἀρνητική σκέψη, ἀρνητικό συναίσθημα νά ὑφίσταται ἐντός μου.

Τότε κάθε ἀναπνοή μου εἶναι πνοή ζωῆς καί τό φυσικό μου σῶμα μέ ἐπιβραβεύει μέ  Ἄχρονη Ζωή, χωρίς ἀσθένειΕς καί φθορά.

Τό φυσικό σῶμα εἶναι ἕνα μουσικό ὄργανο πού ὑπακούει στόν Μαέστρο, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν Συνείδηση ἤ τήν Διάνοια.

Μιά ἀπαλλαγμένη ἀπό ἐσωτερικούς θανάτους Διάνοια, μεταφράζεται σέ ἕνα φυσικό σῶμα πού δέν γερνᾶ, δέν φθείρεται, δέν ἀρωσταίνει.

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΧΩΡΟΣ

Ὁ Χρόνος ἁπλά μετράει τήν ἁλλαγή.

Πέρα άπό αὐτήν τήν λειτουργία δέν ὑπάρχει.

Αὐτό πού ὑπάρχει εἶναι μόνον τό  “τώρα “, ἡ παρούσα κατάσταση τῆς Ὕπαρξής μας. Ὁ Χρόνος εἶναι μία συχνότητα γεγονότων στό Ἑνωτικό Ὅλον, δηλαδή ὁ Χρόνος δέν εἶναι κάτι ἀπό μόνος του, ἀλλά εἶναι ἕνα μέτρο τῆς ἐμπειρίας τῆς ἄχρονης κατάστασης, αὐτό πού ὀνομάζουμε  “αἰωνιότητα “.

Ὁ Χρόνος δέν ἀντιτίθεται στήν Αἰωνιότητα, γιατί τό μόνο πού κάνει στήν οὐσία εἶναι νά τῆς ἐπιτρέπει νά ἐκφραστεῖ μέ ὅρους συγκεκριμένης ἐμπειρίας.

Ὁ Χῶρος, ὅπως ὁ Χρόνος, δέν εἶναι κι αὐτός κάτι ἀπό μόνος του.

Εἶναι ἁπλά τό περίγραμμα τῆς μορφῆς καί εἶναι ἐπίσης ἀπαραίτητος γιά τήν ἔκφραση τοῦ Πνεύματος. Διότι χωρίς αὐτόν δέν θά μποροῦσε νά παραχθεῖ καμμιά μορφή.

Τά ἀντικείμενα εἶναι ὁ μέσος ὅρος τῶν μορφῶν στόν χῶρο καί στόν χρόνο. Εἶναι σημαντικά γιά νά ἐκδηλωθεῖ τό Πνεῦμα γιατί τό Πνεῦμα χρειάζεται νά ἐκδηλωθεῖ σέ ΚΑΠΟΙΟ ΕΙΔΟΣ ΜΟΡΦΗΣ  γιά νά φτάσει σττήν Αὐτο-’Εκφραση μέσω τῆς Αὐτο -Πραγμάτωσης.

Πολλοί παραδέχονται σήμερα τό γεγονός ὅτι τά πράγματα δέν εἶναι μόνον ὅ,τι φαίνονται, ὅτι ἡ ὕλη καί ἡ μορφή δέν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπό μία οὐσία πού ἐμφανίζεται καί ἐξαφανίζεται. Αὐτή ἡ μορφή χρησιμοποιεῖται ἁπλά γιά νά ἐκφράσει κάτι ἄμορφο.

 Τήν Αὐτο-Συνείδητη Μορφή.

Τό Ἄμορφο παίρνει Μορφή ἀπό Ἀγάπη. Τά περιέχει ὅλα καί περιέχεται μέσα σέ ὅλα. Παίρνει μορφή γιατί θέλει νά βιώσει τήν Παρουσία τοῦ Ἑαυτοῦ του. Δημιουργεῖ τόν χῶρο καί βάζει μέσα τίς μορφές του. Ἔχει πολλά ὀνόματα, Θεός, Θεά, Θεοί,

Νιρβάνα....Ἀλλά δέν ἔχει ὄνομα. Ἔχει μόνον Πρόσωπο. Τό δικό σου πρόσωπο. Εἶσαι Θεός - Θεά Κατά Χάριν, δηλαδή Άπεριόριστη Ἀγάπη μέ Ἀφοσιωμένη Εὐγνωμοσύνη.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Κάθε ἀπόφαση πού παίρνεις, εἶναι ἡ σωστή γιά σένα, ὄχι γιατί λειτουργεῖ τέλεια, ἀλλά γιατί κάθε κατάσταση εἶναι μιά εὐκαιρία γιά σένα, γιά νά γίνεις περισσότερο ὁ ἑαυτός σου. Δέν περιμένεις  τά ἀποτελέσματα, ἀλλά ζεῖς τήν κάθε στιγμή σά νά εἶναι ἡ πρώτη καί ἡ τελευταία, ὅσο ἀγαπᾶς νά ζεῖς σέ συμφωνία μέ τίς ἀρχές τῆς ψυχῆς σου.
Ἡ διαίσθησή σου πάντοτε σέ περιμένει, βοηθώντας σε νά ἀγγίξεις τόν ἐσωτερικό σου ἑαυτό - ἕνα μέρος σου πού γνωρίζει ἀκριβῶς πῶς νά ἱκανοποιήσεις τήν ψυχή σου.

 Ἐπιλέγεις νά ἱκανοποιήσεις τήν ψυχή σου μέ κάθε ἀπόφαση πού παίρνεις.

 Ἐπιλέγεις νά εἶμαι ἀληθινός 

.Ἐπιλέγεις νά εἶσαι εἰλικρινής. 

Ἐπιλέγεις τήν παρουσία σου, δηλαδή πότε, ποῦ καί γιά πόσο εἶσαι ὁρατός στήν κάθε κατάσταση .

Αὐτές οἱ ἀποφάσεις χρειάζεται νά εἶναι πιό σημαντικές γιά σένα ἀπό τίς γνῶμες (ἀπόψεις) τῶν ἄλλων.
Κατανοεῖς καί προσδιορίζεις τίς ἀξίες σου εὔκολα.

Ἀγάπη χωρίς ὄρους γιά τόν ἑαυτό σου, ὅλους καί ὅλα.

Ὅλα ὑπηρετοῦν τό ὕψιστο καλό σου 

.Ἄνθρωποι καί ἐμπειρίες πού δέν εὐθυγραμμίζονται μέ τόν αὐθεντικό σου ἑαυτό, φεύγουν ἀπό τήν ζωή σου χωρίς δυσκολία. 

Χρησιμοποιώντας τήν αὐθεντικότητα σάν ὁδηγό, ἡ ζωή σου ἀρχίζει νά παίρνει τήν πρωτότυπη μορφή της.

ΙΠΠΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΜΑΝΟΛΙΕΣ